Përmbledhje:
- Puna nga shtëpia nuk është vetëm përfitim praktik, sepse mungesa e kontaktit të përditshëm me njerëz mund të ndikojë në mirëqenien mendore.
- Studimi i cituar nga Futurism gjeti se punonjësit në profesione që mund të bëhen nga distanca kalonin më shumë kohë vetëm dhe kishin më shumë gjasa të kalonin një ditë pa kontakt njerëzor.
- Mesazhi nuk është që të gjithë duhet të kthehen me detyrim në zyrë, por që puna remote kërkon më shumë kujdes për jetën sociale, rutinën dhe lidhjet njerëzore.
Puna nga shtëpia është shitur shpesh si ëndrra moderne e punës. Nuk ka trafik, nuk ka transport publik të mbushur, nuk ka zyra të zhurmshme dhe nuk ka orë të humbura mes shtëpisë dhe punës. Për shumë njerëz, kjo ka qenë një fitore reale. Më shumë fleksibilitet, më shumë kontroll mbi ditën dhe më pak stres logjistik.
Por një studim i ri i publikuar në Science, i raportuar nga Futurism, tregon se kjo fitore ka edhe një kosto që nuk shihet menjëherë. Punonjësit që bëjnë punë të mundshme nga distanca kanë më shumë gjasa të ndihen të izoluar, të ankthshëm dhe të depresionuar krahasuar me ata që punojnë në ambiente ku prania fizike është e domosdoshme.
Sipas artikullit, studiuesit analizuan të dhëna nga pesë anketime kombëtare në SHBA dhe krahasuan punë që mund të bëhen remote, si software engineering, me punë që nuk mund të bëhen remote, si kirurgjia. Rezultati ishte i qartë. Orët që punonjësit në profesione remote kalonin vetëm u rritën me 58 për qind krahasuar me punonjësit në profesione që kërkojnë prani fizike. Edhe më shqetësues ishte fakti se gjasat për të kaluar një ditë të tërë pa asnjë kontakt njerëzor u rritën me 72 për qind.
Për ata që jetojnë vetëm, efekti ishte edhe më i fortë. Futurism raporton se punonjësit remote që jetojnë vetëm kishin 83 për qind më shumë gjasa të kalonin një ditë pa kontakt njerëzor. Kjo e bën çështjen më serioze, sepse puna nuk është vetëm burim page. Për shumë njerëz, puna është edhe një nga vendet kryesore ku ndodh ndërveprimi social i përditshëm, edhe kur ai nuk duket shumë i rëndësishëm.
Kjo nuk do të thotë se zyra është gjithmonë zgjidhja më e mirë. Artikulli vetë e thekson se gjetjet nuk duhet të përdoren si justifikim që çdo punonjës të detyrohet të kthehet në zyrë. Problemi nuk është puna nga shtëpia në vetvete. Problemi është izolimi që mund të krijohet kur puna remote bëhet e vetmja hapësirë e ditës dhe kur kontakti njerëzor zëvendësohet vetëm me mesazhe, video calls dhe ekrane.
Në thelb, ky lajm na kujton se fleksibiliteti nuk mjafton nëse njeriu mbetet vetëm. Puna nga shtëpia mund të jetë shumë e dobishme për prindër, për njerëz që jetojnë larg qyteteve, për ata që kanë nevojë për qetësi ose për ata që duan më shumë kontroll mbi kohën. Por ajo kërkon edhe një lloj disipline sociale. Duhet të planifikosh takime, dalje, sport, biseda reale dhe momente ku nuk je vetëm me laptopin.
Sepse puna remote nuk na dëmton thjesht sepse ndodh në shtëpi. Ajo bëhet problem kur shtëpia kthehet në zyrë, zyrë sociale, kafene, hapësirë pushimi dhe gjithë bota jonë e ditës.
Në fund, pyetja nuk është vetëm ku punojmë.
Pyetja është sa njerëz takojmë ndërkohë që punojmë.
