Përmbledhje:
- OriHime janë robotë-avatar që kontrollohen nga distanca nga njerëz me kufizime fizike, duke u dhënë mundësi të punojnë dhe të marrin pjesë në jetën sociale.
- Në kafenenë DAWN në Tokio, robotët nuk janë aty për të hequr njeriun nga puna, por për t’i dhënë trup dhe zë dikujt që nuk mund të dalë nga shtëpia.
- Ky model tregon një anë tjetër të robotikës, jo vetëm automatizim dhe ulje kostosh, por përfshirje, punësim dhe luftë kundër izolimit social.
Kur flasim për robotë, zakonisht imagjinojmë makina që zëvendësojnë punonjësit njerëzorë. Por një projekt në Japoni tregon një version tjetër të së ardhmes: robotë që nuk e heqin njeriun nga puna, por i japin mundësi dikujt të jetë i pranishëm aty ku trupi i tij nuk mundet.
Artikulli i Bloomberg Media Studios, i mbështetur nga JapanGov, flet për OriHime, një robot-avatar i krijuar nga kompania japoneze Ory Laboratory. Ideja është që njerëzit që nuk mund të dalin nga shtëpia për shkak të sëmundjes, aftësisë së kufizuar apo izolimit fizik, ta kontrollojnë robotin nga distanca dhe të marrin pjesë në punë, biseda dhe aktivitete sociale.
Shembulli më i fortë është kafeneja DAWN në Tokio. Aty, disa robotë OriHime shërbejnë klientët, i përshëndesin, marrin porosi dhe bisedojnë me ta. Por pas robotëve nuk qëndron një algoritëm i ftohtë. Qëndrojnë njerëz realë, që i kontrollojnë nga distanca me maus, dorë ose edhe lëvizje të syve.
Kjo e ndryshon krejtësisht mënyrën si e shohim robotikën. Në vend që roboti të jetë simbol i zëvendësimit, këtu bëhet mjet pjesëmarrjeje. Një person që është i shtrirë në shtrat, që ka sëmundje kronike ose që nuk mund të punojë fizikisht në një ambient publik, mund të ketë një rol, një orar, një bisedë me klientët dhe një ndjesi që po kontribuon.
Artikulli përmend edhe historinë e Naoki Matsushima, i cili ishte i izoluar në shtëpi për shkak të një sëmundjeje të rëndë të zemrës dhe nisi të punonte në kafene përmes robotit. Për të, puna nuk ishte vetëm të merrte porosi. Ishte mënyrë për të menduar për të tjerët, për të përgatitur tema bisede dhe për të ndier sërish se kishte një vend në shoqëri.
Kjo është pjesa më interesante e projektit: teknologjia nuk po zgjidh vetëm një problem pune, por edhe një problem vetmie. Izolimi social prek veçanërisht të moshuarit, njerëzit me sëmundje kronike dhe personat që për arsye fizike nuk mund të marrin pjesë lehtë në jetën publike.
Sigurisht, kjo nuk do të thotë se robotët-avatar janë zgjidhje për çdo problem social. Por tregojnë se robotika nuk duhet parë vetëm si kërcënim për vendet e punës. Mund të jetë edhe urë për njerëzit që janë lënë jashtë tyre.
Në thelb, OriHime tregon një pyetje tjetër për të ardhmen e teknologjisë: jo vetëm “çfarë pune mund të bëjë roboti?”, por “kë mund të ndihmojë roboti të rikthehet në jetë sociale?”.
Dhe kjo është ndoshta forma më njerëzore e robotikës.
